Wydział Zdrowotności


Strona główna
ZOO Akademii

Georg Zimmermann

Urodzony w 1483 roku w Gdańsku, syn ławnika, Macieja, przez matkę, Dorotę, spokrewniony z Ferberami. Studiował w Tübingen i Wittenberdze. W 1503 r. uzyskał stopień magistra, a w roku 1505 - bakałarza nauk biblijnych. W 1508 r. został sekretarzem Rady Prawego Miasta.
W czasie jednej z podróży dyplomatycznych, na dworze polskiego króla w Wilnie, uzyskał tytuł aptekarza królewskiego (29 czerwca 1516) i jako taki mógł w zasadzie prowadzić aptekę w dowolnym mieście królewskim. Podstawność przyznania mu tego tytułu jest nieco wątpliwa, jeśli wziąć pod uwagę brak odpowiedniego wykształcenia, czy też doświadczenia zawodowego. Można przypuścić, że prowadzenie apteki było zajęciem dość intratnym, skoro taki właśnie patent wystarał sobie u polskiego króla przedsiębiorczy Gdańszczanin.
Nie wiadomo czy Zimmermann otworzył własną aptekę, czy też objął zarząd apteką radziecką. Ta druga możliwość wydaje się być o tyle bardziej prawdopodobna, że zarzucono mu nie rozliczenie się z drogich kamieni (używanych wówczas jako medykamenty), na które otrzymał środki od Rady.
Kiedy w Gdańsku wybuchły zamieszki pospólstwa (1523-1526) przeciwko Radzie i wyjątkowo mało popularnemu burmistrzowi, Eberhardowi Ferberowi, aptekarz stanął po stronie buntowników. Przewrót zakończył się przejściowym sukcesem pospólstwa. Zimmermann musiał być postacią znaczącą wśród przywódców buntu, skoro wybrano go jednym z czterech nowych burmistrzów.
Jego kariera polityczna nie trwała jednak długo. Kiedy wyjechał na czele przedstawicielstwa Gdańska do Krakowa w celu przedstawienia polskiemu królowi nowej sytuacji w Gdańsku, został przez niego aresztowany razem z resztą delegacji. Król polski, mimo że konsekwentnie opowiadał się po stronie "starej" Rady, usuniętej przez buntowników, nie mógł jednak interweniować natychmias, był bowiem zbyt zajęty sprawami ostatniej wojny z Zakonem Krzyżackim. Natychmiast po załatwieniu spraw "hołdu pruskiego" przystąpił do rozwiązania konfliktów w Gdańsku. A zrobił to krótko i szybko. Srogie wyroki i egzekucje przywódców rewolty na czas jakiś uspokoiły rewolucyjne nastroje pospólstwa.
Zimmermann został potraktowany stosunkowo łagodnie. Skazany został na opuszczenie Miasta. Skorzystał z danej mu możliwości wyboru pomiędzy Elblągiem i Toruniem, wybierając ten pierwszy i w roku 1526 opuścił Gdańsk.
Zamieszki i przewrót w Gdańsku nie spowodowały jednak amnezji Rady w kwestii finansowych rozliczeń związanych z zaginionymi drogimi kamieniami. Przez wiele lat Rada słała pisma do władz Elbląga, domagając się pomocy przy wyegzekwowaniu długu. Czy dług rzeczywiście istniał i jakie były efekty tych zabiegów - nie wiadomo.
Opracował: prof.wirt. Grün
© by Akademia Rzygaczy Members